تبلیغات
شهید گمنام
شهید گمنام
شهدا ، شرمنده ایم ! 
قالب وبلاگ
نویسندگان
ابزار قوی

آیا کلبه‌ی شما هم می‌سوزد!؟

گاهی بادهای شدید بر درختان چنان می‌وزند که آدمی خیال می‌کند هر لحظه، آن‌ها از ریشه به در خواهند آمد اما درختان، خود را جمع کرده و تا حد ممکن خود را خم می‌کنند تا آن مصائب را از کنارشان بگذرانند و سپس باز می‌شوند و سرافراز می‌ایستند و همچنان به خدمت کردن و محبت بی‌دریغ‌شان ادامه می‌دهند.

گاهی موج‌های سهمگین، چنان بر علف‌ها و بوته‌های کنار رودخانه سیلی می‌زنند که آدمی دلش برای‌شان می‌سوزد که دچار این‌همه بی‌رحمی طبیعت شده‌اند اما آن‌ها خود را نرم می‌کنند و موج بلا از سرشان رد می‌شود و سپس بدون هیچ گله و فغان، خود را مرمت کرده و خود را خرج باشنده‌های دیگر می‌کنند.

گاهی پرندگان دریایی چنان در طوفان‌های دریایی، گیج و مضطرب می‌شوند که آدمی آرزوی کمک به آن‌ها را می‌کند اما آن‌ها با صبر و متانت، خود را از مرکز طوفان رهانیده و در کنار آن‌، به زندگی‌شان ادامه می‌دهند و می‌دانند که آماده‌ی طوفان‌های سهمگین‌تر دیگری هم هستند.

درختی که خود را جمع‌وجور نکند و به‌اصطلاح با مشت در مقابل درفش بجنگد، از کمر می‌شکند و خود را از خدمت کردن و عشق به آن، محروم می‌کند. علفی که خود را نرم نکند، از ریشه کنده می‌شود و خود را از رقص با باد‌های بهاری محروم می‌کند. پرنده‌ی دریایی که بازی شطرنج جهان را به‌خوبی یاد نمی‌گیرید، مات می‌شود و خود را از شادی و آواز محروم می‌کند.
آری! اجداد و نیاکان ما که میلیون‌ها سال با رقص زندگی رقصیده‌اند، می‌دانند که تمام باد و باران‌های سهمگین و تمام طوفان‌های زندگی، تجاربی است که باید یاد بگیرند و اگر بتوان کلمه‌ی «رنج» را بر آن اطلاق کرد، باید رنج را متحمل شوند تا گنج زندگی، نصیب‌شان شود.

اگر دریایی، موج نداشته باشد و همیشه آرام باشد و هیچ اتفاقی در آن نیفتد، تبدیل به مردابی متعفن خواهد شد.
اگر در زندگی هیچ اتفاقی نیفتد و همه‌چیز حل‌شده و آماده باشد، بدتر از جهنمی است که ما از آن می‌ترسیم و اگر انسان خیال کند که از روز اول به این دنیا آمده تا هیچ اشتباهی مرتکب نشود و با هیچ مشکلی برخورد نکند، باید اسم انسان را از خود سلب کند!

رقصیدن با زندگی...!

 

کم نیستند افرادی که زمانی خاطرات و برداشت‌های زندگی خود را یادداشت کرده‌اند و پس از چند سال، از بازخوانی و مقایسه‌ی خودِ امروزی با دیروزشان، دچار شوک شده‌اند که چگونه مشکلی که برای‌شان فلج کننده تصور شده، پایه و اساس یک سازندگی و آفریدگاری بزرگ در زندگی‌شان بود است.
کم نیستند افرادی از میان ما که بعد از گذشت سنینی چند و مبارزه با نشیب و فرازهای زندگی‌شان، به این نتیجه رسیده‌اند که قدر خود و هر لحظه‌ی زندگی‌شان را بدانند، قدر هر لحظه نفس کشیدن خود را بدانند، قدر یک دل خوش و یک خواب آرام را بدانند و آن‌ها را بهترین ثروت و افتخار زندگی‌شان تصور کنند.

کم نیستند افرادی از میان ما که تعجب می‌کنند چرا این همه مردم دنیا، عینک‌های تیره به چشم‌های‌شان زنده‌اند و نیای به این قشنگی و مهربان را نازیبا و نامهربان می‌بینند و فریاد «حافظ» را نمی‌شنوند که می‌گوید: “حیف باشد دلِ دانا که مشوش باشد.” و از یاد می‌بدند که مشکلات، از کنار آدم‌های خوش‌قلب به‌راحتی رد می‌شود و نمی‌دانند که زبونی کشیدن از طبیعت، فقط به خاطر آن است که حاضر نیستیم چتر نجات زندگی را باز کنیم و حوزه‌ی تفکر، باورها و برداشت‌های خود را گسترش دهیم.

مشکلات انسان در حقیقت برای ارتقای انسان است و هیچ انسانی نیست که مرتکب اشتباه نشود. اگر کلمه‌ی «خطا» را به‌جای «اشتباه» به کار ببریم، انسان «حتمی‌الخطا»ست و مانند یک دانش‌آموز، ‌آن‌قدر باید تجدید یا رفوزه شود تا درس را به خوبی یاد گرفته و به کلاس بالاتر برود.

سرزنش کردن و پشیمانی و آویزان شدن به گذشته، مانند اشتباهات آن درخت و آن علف و آن مرغ دریایی است که بدون آن‌ها هم زندگی ادامه می‌یابد و رنگین‌کمان‌ها خواهند آمد و رقص زندگی همچنان ادامه پیدا خواهد کرد و خوشا به سعادت آن افرادی که رسالت خود را «رقصیدن با زندگی» می‌دانند.


[ شنبه 11 مرداد 1393 ] [ 03:37 ب.ظ ] [ Iranianpmb ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

Iranian P M B


بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ


به نام خداوند بخشنده مهربان


اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن


خدایا، ولىّ‏ ات حضرت حجّة بن الحسن


صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی


كه درودهاى تو بر او و بر پدرانش باد


هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی كُلِّ سَاعَةٍ


در این لحظه و در تمام لحظات


وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ


سرپرست و نگاهدار و راهبر و یارى گر


دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ


و راهنما و دیدبان باش، تا او را به صورتى


طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا"


كه خوشایند اوست ساكن زمین گردانیده،


و مدّت زمان طولانى در آن بهره‏مند سازى
نوا